دهکده آرزوها
 
قالب وبلاگ
نويسندگان
پيوندهای روزانه

ای شب از رویای تو رنگین شده                     سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش             شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک                 هستیم ز آلودگیها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من                         آتشی در سایه مژگان من

ای ز گندم زارها سرشاتر                             ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشیدها                       در هجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست                     هست اگر، جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نور؟                       های و هوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمن زاران من                   داغ چشمت خورده بر چشمان من

بیش از اینت گر که در خود داشتم                هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست در خواستن                        رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها                  سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن                      زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها                           گمشدن در پهنه بازارها

آه ای با جان من آمیخته                         ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زرنشان                  آمده از دور دست آسمان

از تو تنهائیم خاموشی گرفت                  بستر رگهام را سیلاب تو

در جهانی اینچنی سرد و سیاه               با قدمهایت قدم هایم براه

ای به زیر پوستم پنهان شده                 همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم را از نوازش سوخته                  گونه ام از حرم خواهش سوخته

آه، ای بیگانه با پیراهنم                        آشنای سبزه زاران تنم

آه، ای روشن طلوع بی غروب               

آه، ای از سحر شاداب تر                     از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این، این خیرگیست    چلچراغی در سکوت تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد          از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم، من نیستم            حیف از آن عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات                خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم                  ای خطوط پیکرت پیراهنم

آه می خواهم که بشکافم ز هم           شادیم یک دم بیالاید به غم

آه می خواهم که بر خیزم ز جای          همچو ابری اشک ریزم های های

این دل تنگ من و این دود عود؟             در شبستان، زخمه های چنگ و رود؟

این فضای خالی و پروازها                   این شب خاموش و این آوازها

ای نگاهت لای لائی سحر بار             گاهوار کودکان بیقرار

ای نفس هایت نسیم نیم خواب         شسته از من لرزه های اظطراب

خفته در لبخند فرداهای من              رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور شعر آمیخته               این همه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم جنین افروختی        لاجرم شعرم به آتش سوختی

 

فروغ فرخزاد

[ یکشنبه ٩ امرداد ۱۳٩٠ ] [ ۸:٠۸ ‎ق.ظ ] [ یک بامامی ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By SibTheme :.

درباره وبلاگ