دهکده آرزوها
 
قالب وبلاگ
نويسندگان
پيوندهای روزانه

و کیستی، که من اینگونه بی تو بی تابم؟
شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم.
تو چیستی، که من از موج هر تبسم تو
بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!
تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپید؟
تو را کدام خدا؟
تو از کدام جهان؟
تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟
تو در کدام چمن، همره کدام نسیم؟
تو از کدام سبو؟

 من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!
چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!
مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!
کدام نشاه دویده است از تو در تن من؟
که ذره های وجودم تو را که می بینند،
به رقص می آیند،
سرود میخوانند!

چه آرزوی محالی است زیستن با تو
مرا همین بگذارند یک سخن با تو:
به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر!
به من بگو که برو در دهان شیر بمیر!
بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!
ستاره ها را از آسمان بیار به زیر؟

ترا به هر چه تو گویی، به دوستی سوگند
هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.
که صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست!
تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه
تو دوردست امیدی و پای من خسته ست.

 

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته است.

 

فریدون مشیری

 

 

[ دوشنبه ۳۱ امرداد ۱۳٩٠ ] [ ٢:۱٩ ‎ق.ظ ] [ مجتبی ] [ نظرات () ]

 کاش می دانستم که حال من کنار باغچه در سوگ عشق هستم در این دقایق پائیزی به چه می اندیشی                           ای غریبه محبوبم

 وقتی که چلچله های دریائی خوشه خوشه غروب را بر اسکله لحظه هایم می پاشند و شانه هایم کوله بار غربت را تجربه می کنند                           تو کجائی

 وقتی که الهه باران خیابان خیس تنهائیم را عبور می کند و فرشتگان عفیف اشک سد تحملم را می شکنند                                 تو کجائی ای محبوب غریبم

 

[ یکشنبه ٢۳ امرداد ۱۳٩٠ ] [ ۱:۱٥ ‎ب.ظ ] [ مجتبی ] [ نظرات () ]
[ پنجشنبه ٢٠ امرداد ۱۳٩٠ ] [ ٩:۱٦ ‎ق.ظ ] [ مجتبی ] [ نظرات () ]

 

[ یکشنبه ۱٦ امرداد ۱۳٩٠ ] [ ۱٢:۳۸ ‎ب.ظ ] [ مجتبی ] [ نظرات () ]
[ دوشنبه ۱٠ امرداد ۱۳٩٠ ] [ ٩:٤٤ ‎ب.ظ ] [ مجتبی ] [ نظرات () ]

ای شب از رویای تو رنگین شده                     سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش             شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک                 هستیم ز آلودگیها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من                         آتشی در سایه مژگان من

ای ز گندم زارها سرشاتر                             ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشیدها                       در هجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست                     هست اگر، جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نور؟                       های و هوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمن زاران من                   داغ چشمت خورده بر چشمان من

بیش از اینت گر که در خود داشتم                هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست در خواستن                        رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها                  سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن                      زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها                           گمشدن در پهنه بازارها

آه ای با جان من آمیخته                         ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زرنشان                  آمده از دور دست آسمان

از تو تنهائیم خاموشی گرفت                  بستر رگهام را سیلاب تو

در جهانی اینچنی سرد و سیاه               با قدمهایت قدم هایم براه

ای به زیر پوستم پنهان شده                 همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم را از نوازش سوخته                  گونه ام از حرم خواهش سوخته

آه، ای بیگانه با پیراهنم                        آشنای سبزه زاران تنم

آه، ای روشن طلوع بی غروب               

آه، ای از سحر شاداب تر                     از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این، این خیرگیست    چلچراغی در سکوت تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد          از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم، من نیستم            حیف از آن عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات                خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم                  ای خطوط پیکرت پیراهنم

آه می خواهم که بشکافم ز هم           شادیم یک دم بیالاید به غم

آه می خواهم که بر خیزم ز جای          همچو ابری اشک ریزم های های

این دل تنگ من و این دود عود؟             در شبستان، زخمه های چنگ و رود؟

این فضای خالی و پروازها                   این شب خاموش و این آوازها

ای نگاهت لای لائی سحر بار             گاهوار کودکان بیقرار

ای نفس هایت نسیم نیم خواب         شسته از من لرزه های اظطراب

خفته در لبخند فرداهای من              رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور شعر آمیخته               این همه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم جنین افروختی        لاجرم شعرم به آتش سوختی

 

فروغ فرخزاد

[ یکشنبه ٩ امرداد ۱۳٩٠ ] [ ۸:٠۸ ‎ق.ظ ] [ مجتبی ] [ نظرات () ]
[ شنبه ۱ امرداد ۱۳٩٠ ] [ ٦:٢٢ ‎ق.ظ ] [ مجتبی ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By SibTheme :.

درباره وبلاگ